Przemysł szklarski

Historia produkcji szkła w okolicach Harrachova sięga XIV wieku, zaś już w roku 1712 w miejscu dzisiejszej huty szkła stała huta Eliasza Müllera. Oznacza to, że harrachovska huta jest drugą pod względem wieku działającą hutą szkła w Czechach. Trzy razy padła ofiarą pożarów (w latach 1827, 1862 i 1946), ale zawsze szybko ją odnawiano. Harrachovska huta oraz szkło przez nią produkowane należało zawsze do światowej czołówki i do dziś się w niej utrzymuje.


Dzięki wykorzystaniu specjalnych technologii podczas topienia i ręcznej obróbki produkty tutejszej huty wyróżniały się zawsze kolorami, wzornictwem i wyjątkowo wysokim poziomem rzemieślniczym. Od roku 1763 aż do roku 1943 właścicielem huty był ród hrabiów Harrachów. Po nacjonalizacji w 1945 r. huta przeszła na własność skarbu państwa, ale 1 lipca 1993 r. kupił ją przedsiębiorca František Novosad, prawnik z miejscowości Nový Bor. W hucie została zachowana ręczna produkcja szkła nawiązująca i respektująca bogate tradycje tego miejsca i rzemieślniczej produkcji szkła. W piecach hutniczych powstają unikatowe produkty, przede wszystkim zdobione metodami hutniczymi szkło do napojów, szkło grubościenne – hutnicze, kryształowe żyrandole i inne kryształowe upominkowe przedmioty.

Tutejsza huta szkła działa jednocześnie jako żywy skansen z wszystkimi atrybutami, z których wymienić warto choćby zabytkową, najstarszą na świecie, szlifiernię do szkła, napędzaną turbiną wodną z oryginalnym drewnianym oprzyrządowaniem.
Dzięki wszystkim tym zaletom huta jest obecnie najczęściej odwiedzanym obiektem w okolicy. Jest otwarta dla zwiedzających, którzy mogą obejrzeć zarówno proces produkcji, jak i muzeum szkła z eksponatami z całej jej historii, znajdujące się w tzw. Domu Panów (Panský dům). Na terenie huty znajduje się też przyjemna restauracja, do dyspozycji są także miejsca noclegowe.