Tradycje narciarskie

Harrachowskie tradycje narciarskie sięgają czasów, kiedy hrabia Harrach przywiózł do Czech pierwsze narty. Na wzór innych krajów, przede wszystkim północnych, zaczynają odbywać się także pierwsze zawody narciarskie.

Dokładna data pierwszych zawodów nie jest znana, wiadomo jednak, że 13 lutego 1905 r. prowadziła przez Harrachov trasa pierwszych zawodów na 50 km odbywających się w ramach Mistrzostw Ziem Korony Czeskiej (Mistrovství zemí koruny České). W dniu 18 lutego 1906 r. koło hotelu Krakonoš rozpoczęły się zawody sztafetowe, podobno pierwsze w Europie Środkowej. W 1908 r. został założony niemiecki Związek Sportów Zimowych Harrachov – Nový Svět, w 1910 r. istnieje już także klub czeski, który na początku sezonu 1910-11 w dowód wdzięczności za ogrom i znaczenie pracy pioniera narciarstwa Jana Buchara przyjmuje nazwę Narciarskiego i Turystycznego Klubu Buchara Buchar’s club (LTBK).

Powstają też pierwsze skocznie narciarskie. W 1920 r. u podnóża góry Čerťák powstała pierwsza skocznia ze sztucznym najazdem, w dwa lata później również LTBK wybudowało swoją skocznię na Ptačincu.

Pierwszą wielką datą w historii harrachovskiego narciarstwa były zawody zorganizowane na cześć VII Kongresu Narciarskiego w 1923 r. Uczestniczyli w nich najlepsi ówcześni narciarze, łącznie z 11 krajów Europy i USA. Na starcie zawodów na 50 km spotkało się 64 zawodników, konkurs w skokach narciarskich obserwowało ponad 20 tysięcy widzów. Były to pierwsze z serii zawodów O Puchar Skoczni Kongresowej (O pohár kongresového můstku). Kolejnym znaczącym punktem w historii narciarstwa w Harrachovie jest tradycja Międzynarodowych Zawodów Narciarskich (Mezinárodní lyžařské závody) – od 1954 roku odbyło się łącznie 17 edycji. Na starcie spotykali się zawsze znaczący zawodnicy z całej Europy, przede wszystkim ze Skandynawii, z którymi z powodzeniem konkurowali także czescy narciarze, a ówczesna reprezentacja Czechosłowacji składała się w prawie stu procentach z zawodników z Harrachova. W 1956 r. została oddana do użytku pierwsza czechosłowacka skocznia z powierzchnią z tworzywa sztucznego.

W 1980 roku, po krótkiej przerwie i przebudowie kompleksu skoczni oraz terenów do narciarstwa biegowego, w tym skoczni K-120 i skoczni do lotów narciarskich, rozpoczyna się nowa, najsławniejsza, epoka harrachovskiego narciarstwa.

Harrachov stał się jednym z organizatorów Pucharów Świata, których odbyło się tutaj już 16. W 1993 r. w Harrachovie miały miejsce Mistrzostwa Świata Juniorów w narciarstwie klasycznym. Ale bez wątpienia najważniejszym punktem harrachovskiej zimy są zawody w lotach narciarskich. Na harrachovskiej skoczni mamuciej, która jest jedną z pięciu takich skoczni na świecie, latano już siedem razy, w tym dwa razy – w 1983 i 1992 – w zawodach o tytuł Mistrza Świata. Dwa razy padł w Harrachovie rekord świata (w 1980 r. A.Kogler 176 metrów, a w roku 1983 Pavel Ploc 181 metrów). W 1996 r. A. Goldberger po raz pierwszy w historii w oficjalnych zawodach swoim skokiem na 204 m przekroczył magiczną granicę dwustu metrów.

Wspaniała historia narciarstwa w Harrachovie to nie tylko organizowanie zawodów, ale także sukcesy harrachovskich zawodników i działaczy sportowych. W Mistrzostwach Świata oraz Olimpiadach uczestniczyło łącznie 19 Harrachowian, którzy przywieźli z nich w sumie 11 medali. Obecnie Harrachov jest bez wątpienia najbardziej znaczącym czeskim ośrodkiem narciarstwa klasycznego.

Podstawą sukcesu jest wychowanie prawie stu młodych narciarzy, którzy w kategoriach młodszych juniorów oraz juniorów na mistrzostwach kraju zbierają większość medali. Harrachov może się też pochwalić największą w kraju liczbą miejsc do uprawiania sportu – znajduje się tu łącznie 7 skoczni, poczynając od K-16 dla najmłodszych a kończąc na K-185 do lotów narciarskich, narciarze biegowi zaś mogą korzystać z homologowanych tras o długości od 3,3 aż do 15 km.